NIEUWSBRIEF

Actuele informatie over onze cursussen in je mailbox. Aanmelden

PHOV van toen

PHOV van toen

PHOV VAN TOEN

In 2014 vierde PHOV haar 25 jarig bestaan. We hebben dit geviert met het symposium 'PHOV opent je de ogen' waarbij we juist vooruit hebben gekeken.

Maar we willen de afgelopen 25 jaar natuurlijk niet vergeten. Daarom hebben docenten/cursusleiders/medewerkers terug gekeken op deze 25 jaar. Hieronder vind je hun anekdotes. 

Het sprookje van het rondtrekkende circus PHOV

Door: Chris Pietersen       

Er was eens, lang geleden, een bijzonder rondtrekkend circus actief in Nederland. Het streek neer op die plekken waar verwacht werd dat de tent vol zou stromen. De directeur/spreekstalmeester mikte op leergierige mensen. Mensen die wat wilde opsteken van de circusacts die de met zorg geselecteerde artiesten brachten. Daarom werden alle plaatsen in Nederland aangedaan waar Hogescholen stonden. Kon de tent meteen goedkoop worden opgezet op hun terrein, het circusvak is immers geen vetpot. Het circus had een eigenaardige naam: PHOV. Bij navraag bleek dat ‘Presteren Hoger Op Verstandig’ te betekenen. Misschien hadden de trapezewerkers de naam bedacht.                                       

De grootste attractie waren de papieren tijgers. Ook de paarse krokodillen waren populair. De piste had een bijzondere naam: ‘veiligheid’. Binnen dat kader werden de kunsten vertoond. Acrobaten wurmden zich in alle bochten om te laten zien hoe je risico’s beheerst. Een clown beweerde dat risico nul bestaat (dat was lachen). De clown was dan ook een ezel. Het programma was een groot succes bij het publiek. 

Maar de tijden veranderden: het publiek bleef weg, de tentdoeken begonnen scheuren te vertonen en het geld raakte op. Ze slaan nog een laatste keer hun tent op en bespreken wat te doen. Advies genoeg van de circus artiesten. ‘Weg met de papieren tijgers’ zei de een, de ander zei dat de piste vergroot moest worden. Maar ja, het tentdoek lekte, en er was niet meer voldoende leergierig publiek. De struisvogel en de ezel vonden dat geen probleem, maar de spreekstalmeester sprak de historische woorden: ‘Nederland is te klein om rond te trekken, we gaan op een vaste plaats in het midden van het land staan’. 

Als je nu, 25 jaar later, in Utrecht bent kan je het circus nog bezoeken. Degenen die de tent onderhouden en reclame maken, de spreekstalmeester en de vele artiesten. De papieren tijger is al geruime tijd geleden overleden en een ezel wil men niet meer (maar soms..). Het publiek komt weer in grote getale en vermaakt zich vooral met spectaculaire acts met mooie namen als ‘tentamen’ en ‘scriptie’. Maar goed dat er gewerkt wordt met een vangnet.

En zo kwam het toch nog goed met het circus PHOV. Ze leven allemaal nog lang en gelukkig.

naar boven 

Sommige vragen zijn zo goed dat het jammer zou zijn ze met een antwoord te verknoeien

Door: Wim van Alphen                                                                                                          

Leeftijd: 63

Hoeveel jaar verbonden aan PHOV: ongeveer 20 jaar

In de functie: Directeur, moduleleider, docent, examinator en mentor.

Dagelijkse functie, naast PHOV: Consultant/ZZP'er

   

Anekdote 1: 
Tijdens het examen werd, na het vaststellen van het cijfer door de examinatoren, aan de kandidaat gevraagd of de vertrouwelijkheid van het rapport af gehaald mocht worden. Ter plekke werd even overleg gepleegd tussen de kandidaat en zijn leidinggevende die achterin de zaal zat. De cursist riep dat dit best kon omdat "er toch niets belangrijks in het rapport stond". Hierop ontstak de leidinggevende in woede en riep: "heb ik daarvoor zoveel tijd en geld in jouw opleiding gestoken?"Kortom: wel het diploma (betere carrièrekansen) maar waarschijnlijk niet in dat bedrijf.

Anekdote 2: 
Situatie: scriptieverdediging
Tijdens een scriptieverdediging die redelijk goed verliep stelde een examinator een tamelijk lastige vraag waarbij de cursist het zichtbaar benauwd kreeg. Hij herstelde zich echter en redde zich er uit door als antwoord te geven: "Sommige vragen zijn zo goed dat het jammer zou zijn ze met een antwoord te verknoeien".
De examinator waardeerde dit antwoord zeer en maakte het de kandidaat verder niet lastig. De kandidaat gaf daarna aan dat de uitspraak geen eigen tekst was, maar een citaat van Harry Mulisch.
Kortom: een reactie op metaniveau kan soms prima een situatie redden.

naar boven 

De PHOV en Jan Harmen Kwantes komen naar u toe deze zomer

Door: Jan Harmen Kwantes                                             

Leeftijd: 56

Hoeveel jaar verbonden aan PHOV: Sinds 1853

In de functie: Moduleleider en docent

Dagelijkse functie, naast PHOV: Consultant

In de negentiger jaren van de vorige eeuw was de HVK-opleiding nog niet zo honkvast als nu. Misschien had het iets te maken met een bekende slogan uit die tijd: “de PHOV komt naar u toe, deze zomer”. Hoe dan ook, niet alleen in Utrecht werd er les gegeven maar bijvoorbeeld ook in Den Haag en in Den Bosch.

In Den Haag had de PHOV domicilie gekozen in een vestiging van de Haagse Hogeschool. De ouderwets ingerichte lokalen ademden een sfeer van krijtjes, schoolbord (bepaald niet gedigitaliseerd) en uitgekauwde kauwgom onder de stoelen en tafels. Dat de HVK-cursisten het in deze niet geweldig inspirerende omgeving volhielden verdient alsnog hulde.

Ook mocht ik een keer optrekken naar Den Bosch. Na mij gemeld te hebben bij de lokale receptioniste werd ik begeleid naar de lesruimte. Dat bleek een gymnastieklokaal te zijn. In het midden was een podium opgetrokken, alwaar een schoolbord, stoel en tafel op stond. Bij het betreden van dat podium had ik het gevoel dat het bouwsel enigszins golfde. Daarnaast moest ik mij natuurlijk hoeden voor valgevaar. Ook de akoestiek was natuurlijk een uitdaging. Eigenlijk een RI&E-waardige werkomgeving. 

Voor zover ik mij kan herinneren hebben de HVK-cursisten het volgehouden en hebben ze zich kranig door de lesavond heen geslagen.  

Moraal van het verhaal: de lesavonden in de lokalen van Aristo-Utrecht zijn zo gek nog niet!

naar boven 

Hoe een paar dia's het begin waren voor Ed Oomes

Door: Ed Oomes

Leeftijd: 48

Hoeveel jaar verbonden aan PHOV: Sinds 1999

In welke functie: Anno 2014 als examinator, maar ook als docent en cursusgroepbegeleider actief geweest

Dagelijkse functie, naast PHOV: Programmamanager CrisisWise op Schiphol 

Op 19 april 1995 gebeurde het ongelooflijke: drie brandweermensen uit mijn sectie kwamen om het leven bij brandbestrijding op de Motorkade in Amsterdam. Ik was vastbesloten om meer over veiligheid te weten te komen, teneinde ongevallen in de toekomst te kunnen voorkomen. De HVK opleiding leek mij daarvoor een uitstekende optie, en zoals u allen weet hoort bij de HVK ook een scriptieverdediging met presentatie. Nu had onze mentor uitgebreid uitgelegd dat examinatoren iets anders willen horen dan slechts een replicatie van de scriptie. Aangezien mijn scriptie zelf ging over een RIE voor repressie, besloot ik mijn presentatie te vullen met een bespreking van het ongeval dat uiteindelijk de aanleiding was geweest voor mijn studie. Ik had daarom enkele foto’s van het ongeval laten omzetten naar dia’s, die ik kon tonen tijdens de presentatie. Dat hadden we toen nog, dia’s. Helaas voor mij zat de diaslede muurvast in het apparaat en was er met geen mogelijkheid uit te krijgen. Ik moest mij daarom maar beperken tot het gebruik van de overheadslides, bedacht ik me, zenuwachtig geworden door deze tegenslag. Maar zo gemakkelijk kwam ik er niet vanaf, want de examencommissie was wel erg nieuwsgierig naar de foto’s. Ze kwamen allemaal naar voren en bogen zich over de dia’s, die op de overheadprojector werden gelegd door de voorzitter. En zo deed ik mijn scriptieverdediging rondom een overheadprojector, in een kringetje met vier nieuwsgierige mannen. Het werd een 8, en in 1999 won ik de scriptieprijs NVVK. Nog steeds ben ik bezig met veiligheid bij repressief optreden, zoals je bijvoorbeeld kan lezen op www.rizoomes.nl. Allemaal begonnen in 1998 bij de PHOV, met een paar dia’s en een HVK-scriptie.

naar boven 

De RI&E, de PHOV en Jochem Liemburg

Door: Jochem Liemburg

Leeftijd: 54

Hoeveel jaar verbonden aan PHOV: Het lijkt al een     eeuwigheid

In welke functie: In de loop der jaren als docent, moduleleider, scriptiebegeleider en examinator

Dagelijkse functie, naast PHOV: Voorheen Hogere Veiligheidskundige en Arbeidshygiënist bij Arbo Unie en nu OHS&E coördinator bij Imperial Tobacco te Joure.

Ik ben in 1982 bij de BGD Schoterwerven (na vele fusies werd dit Arbo Unie) in dienst getreden als Arbeidshygiënist; niet dat ik precies wist wat dit was, maar als afgestudeerde HTS-er chemische techniek lag het werk niet voor “het opscheppen”. Ik ben toen 2 jaar lang elke vrijdag naar de HTS Amsterdam gereisd om de post-HBO studie arbeidshygiëne daar te volgen. Toen deze baan erg leuk bleek te zijn, bleek mij dat er toch wel een grote overlap zat tussen arbeidshygiëne en veiligheidskunde en dat klanten met vragen over arbeidsomstandigheden zaten en daarbij niet nadachten over het feit dat het arbeidshygiëne betrof of veiligheidskunde. Daarom heb ik in 1988 besloten om ook de post HBO studie Hogere Veiligheidskunde te volgen als aanvulling op de arbeidshygiëne. 

Ik heb destijds mijn HVK diploma behaald bij de voorganger van de PHOV, namelijk de samenwerkende Hogescholen. In die tijd was het een soort “reizend circus”; elk jaar werd de opleiding ergens anders in den Lande gegeven. Ikzelf heb de opleiding in Groningen gevolgd; wat ik als niet-Randstedeling wel erg gemakkelijk vond, omdat ik dan niet “helemaal” naar Utrecht hoefde te reizen. 

Net nadat ik het diploma had behaald, werd de stichting PHOV door deze Hogescholen opgericht en werden de lessen centraal in Utrecht gegeven; nu dus alweer 25 jaar geleden. 

Ik was (en ben) lid van zowel de NVvA als de NVVK en kwam op bijeenkomsten en symposia daar natuurlijk vrij veel vakgenoten tegen, waaronder Walter Zwaard en Wim van Alphen; naar later bleek destijds de drijvende krachten achter de PHOV. 

Op één van deze bijeenkomsten kwam Walter naar mij toe met de vraag of ik ook les wou komen geven aan de HVK-opleiding over het uitvoeren van een RI&E aan de PHOV. Als goede Fries vroeg ik uiteraard meteen “waarom ik, ik ben maar een simpele vakgenoot?”. Daarop gaf hij aan dat ik toch al ruime ervaring had in het vak en dat ik ook mede de ABRIE-methode (SKB) had ontwikkeld en hierover ook , samen met Schouten en Nelissen, workshops had gegeven. Na wat wikken en wegen, heb ik toen besloten om ook dit avontuur maar eens aan te gaan. 

Na een paar keer les te hebben gegeven bleek dat het lesgeven (doorgeven van vooral praktische kennis) erg leuk was. En zoals het wel vaker het geval is, komt van het één het ander. Voor de module RI&E moest ook een toets/opdracht worden uitgevoerd, namelijk het zelfstandig maken van een RI&E. Dit werd al gedaan, maar de criteria waren niet erg duidelijk en ook het beoordelen was dus weinig transparant. Dus samen met Walter de studiegids aanpassen met criteria voor de beoordeling en nog belangrijker de opdracht uitgebreid met een procesbeschouwing van de uitvoering. 

Ondertussen kwam via het cursusbureau ook het verzoek of ik bereid was om een scriptiegroep te begeleiden bij hun examenscripties; dit ook opgepakt (heb een tweetal groepen begeleid); dit bleek erg leuk en leerzaam, maar wel een erg grote tijdsinvestering als je het goed wilt doen. Daarna kwam het bericht dat er te weinig examinatoren waren en of ik ook als examinator zou willen optreden?! Toen heb ik aangegeven dat ik dat wel zou willen doen, maar dat ik dan mijn taak als scriptiebegeleider zou laten vallen. 

Omdat Walter zijn drukke werkzaamheden niet meer kon combineren met de taak als moduleleider werd ik later tot mijn verbazing ook nog moduleleider voor de module RI&E (module 4); niet dat ik dit wilde, maar heel handig bracht hij een bepaald persoon naar voren die in mijn in plaats deze functie zou gaan vervullen, dat ik uiteindelijk toch heb toegegeven en ook dit op me heb genomen. 

Dus daarna lesgeven, moduleleider en als examinator optreden, maar net als bij elke echte organisatie waren er toen ook veranderingen/reorganisaties aan de orde bij de PHOV. 

Walter Zwaard had besloten om zijn taken bij de PHOV neer te leggen en Wim van Alphen werd toen directeur en nam o.a. ook de lessen van Walter in de Module RI&E over en werd de moduleleider voor de module. Samen met Wim hebben we de module verder ontwikkeld. Hierbij kwam de behoefte naar voren om een soort handleiding voor het maken van een RI&E te schrijven. Dit is door Wim samen met Dianne Verhage van het cursusbureau opgepakt en het resultaat was “het groene boekje: Handboek Risicobeheersing, Een stappenplan voor het maken van een RI&E”, dat is uitgegeven bij Kerckebosch. 

Al met al heb ik gedurende de tijd een duidelijke ontwikkeling gezien m.b.t. het uitvoeren en rapporteren van een RI&E, waarbij de PHOV zeker een significante bijdrage heeft geleverd. 

Ik heb altijd het overleg en de discussies omtrent de invulling van een RI&E als zeer nuttig en inspirerend ervaren. 

Het optreden als examinator houdt mij als professional ook scherp en bij de tijd en is daarom ook voor mezelf erg nuttig. 

Daarnaast vindt ik de discussies, kwinkslagen en plagerijen, met name met Wim van Alphen en natuurlijk de dames, tijdens de lunches op het cursusbureau erg leuk, vermakelijk en soms leerzaam.

naar boven 

Van Ooglijdersgasthuis naar thuis...

Door: Ingeborg de Jongh

Leeftijd: 34

Hoeveel jaar verbonden aan PHOV: 15

In welke functie: Coördinator opleidingen Procesveiligheid, incompany-trajecten en marketingmedewerker

Dagelijkse functie, naast PHOV: geen

Dit jaar bestaat PHOV 25 jaar, ongeveer 15 daarvan ben ik verbonden aan PHOV. Begonnen als administratief medewerkster voor de HVK-opleidingen. En dat deed ik in het gebouw van de HU (Hogeschool Utrecht) faculteit Chemie, in een oud gebouw, het Oogleidersgasthuis. Nadat ik gesolliciteerd had, kon ik een week later beginnen. Vol goede moed aan de slag! De opleidingen en de structuur daarvan werden mij snel duidelijk.

Wat ook steeds duidelijker werd was dat het gebouw, althans het kamertje wat wij als PHOV huurden bij de HU, niet echt was ingesteld op het zijn van een kantoortje. Deze huisvesting heeft voor nogal wat hilariteit gezorgd.
Zo kwam het regelmatig voor dat er een complete klas vol studenten ons wazig zaten aan te kijken in ons kleine kantoortje. Zij hadden op de monitor gelezen dat zij in dit lokaal les zouden hebben.
Ook was het elektriciteitscircuit niet toegepast op een extra kantoortje op de derde verdieping. Naast ons kantoortje was een kleine collegezaal. Als daar de beamer aan stond, mochten wij de waterkoker niet gebruiken, dan sloegen namelijk het stoppen door op de hele verdieping. U begrijpt, dit ging niet altijd goed, tot ongenoegen van de docent naast ons in de collegezaal. Deze hebben wij menig maal hebben horen vloeken omdat de beamer, licht etc. weer uit was. 

Dan is er nog die keer dat personeel van de HU eerder weg was gegaan i.v.m. een personeelsuitje, de studenten waren al vrij, dus het gebouw bleek leeg en afgesloten. Echter waren wij daarover niet ingelicht, toen wij aan het einde van de dag weg gingen, schrokken wij ons rot. Door het lopen van ons op de trappen, waren alle alarmen, zeer luide alarmen, afgegaan. Uiteindelijk moest de beveiliging komen om ons te bevrijden.

De intakegesprekken voor de HVK-opleiding waren ook in dit gebouw, maar het boeken van een lokaal hiervoor bleek vaak lastig. Er zijn dan ook een aantal lichtingen HVK-cursisten die zich een leeg lokaal kunnen herinneren waar zij aan iets te kleine tafeltjes en stoeltjes hun intakegesprek hadden. 

Na een aantal jaren zijn wij verhuisd naar een eigen kantoor aan de andere kant van de stad en daar valt de stroom niet uit, hebben wij geen alarmen die af gaan als wij vertrekken en kan de waterkoker gewoon aan. Hoe fijn dat alles ook is, de grappige herinneringen aan de (voor mij ) eerste locatie van het cursusbureau van PHOV zullen altijd een glimlach op mijn gezicht blijven toveren!

naar boven

Deze site kan gebruik maken van cookies. Klik hier voor meer informatie en onze privacyrichtlijnen.
[X - sluiten]